نظر شخصی من اینه که وقتی یه رابطه ای شروع می شه، تا زمانی که اون رابطه سمی نباشه و به دو طرف آسیب نزنه، آدم موظفه که همه ی خوب و بد اون رابطه رو بپذیره. تا زمانی که اون رابطه آسیب بزنه به روح یا جسم آدم..اینجوریه که کلا باید قطع بشه.

به خاطر همین عقیده م، همیشه خیلی سخت می تونم توی دنیای واقعی با کسی ارتباط بگیرم. خصوصا الان که اعتماد کردن خیلی سخت شده، و اصولا هم درست کردن روابط قدیمی اصلا منطقی نیست..

شما چطوری هستین؟ توی رابطه می مونین و آسیب هاش و می پذیرین، یا اینکه خیلی راحت حذفش می کنین؟